विगत २०३४ (३५ सालतिर) म ९–१० वर्षको हुँदा दाईहरुको साथ लागेर पवटिबाट कात्तिके पैती , भित्तरे , बोल्दे , देउराली बाघखोर , निगाले , मुडे , शिलढुङ्गा , पाखर , बिलाउँनेपानी हुँदै कापिंङ्गको ओरालो झरेर सुनकोशीको झोलुङ्गेपुल तरेर लामोसाँघु बजार हुदै लगभग दिनको ३ः३० तिर पुगेर वार्हविसेबाट छुट्ने अन्तिम गाडी चडेर बेलुका काठमाण्डौं पुग्ने ज्यानपनी यहि हो । तर अहिले यौटा बस विहान दियालेखर्क बाट ६ देखि ७ बजे भित्र कोइरालागाउँको घरैमुनिबाट हाईस्कुल हुँदै उत्त–पस्चिमको बाटो भएर मुडे निस्किएर काठमाण्डौ जान्छ ।

अर्कोबस भैसेडाँडाबाट बिहान ७ देखि ८ बजे तिर पवटी हाइस्कुल हुँदै कोइरालागाउँबाट दक्षिणको बाटो कर्कले भन्ने स्थानबाट उत्तरतर्फ मोडियर तामाकोशी नयाँपुल साथै चरिकोट हुँदै काठमाण्डौं जान्छ फेरि हालसालै यौटा टाटासुमो गाडी सिम्टे बाट रु । १००० रु भाडामा काठमाण्डौंको कोठा कोठामा पुर्याइ दिने सुबिधा थपियको छ । बिगतलाई सँम्झदा त सपना जस्तो लाग्छ भने झनै जेठा बा जेठीआमाहरुलाई कस्तो लाग्दो हो । यति हुँदा पनी विकास भएन भन्छौं । हामी भने विकास केलाई भन्ने होला भनेर अनौँलमा रहि रहेका छौँ ।